This is not a dance

In Iran is dansen officieel verboden. Sinds de Islamitische Revolutie hebben alle dansgezelschappen er hun deuren moeten sluiten. Veel dansers en choreografen zijn naar het buitenland gevlucht. Degenen die er nog wonen, moeten vindingrijk zijn. Hoe houden zij deze kunstvorm levend? Theatermaker Nastaran Razawi Khorasani presenteert de performance This is not a dance over censuur. Wat mag gezien worden en wat niet? Terwijl muziek en belichting elkaar steeds verder opzwepen, probeert ze haar dansende lichaam te beteugelen.

Tijdens de voorstelling geeft Nastaran het podium aan stemmen van choreografen en dansers die wonen in Iran en de diaspora. Hoe gaan zij om met het dansverbod? Hoe beoefenen zij hun beroep, welk gevaar lopen zij, voor welke vrijheden strijden zij? This is not a dance is een eerbetoon aan het lichaam dat wil bewegen. Een eerbetoon aan de kunst die gemaakt móet worden, in welke vorm dan ook.

Taal
In de voorstelling wordt Farsi gesproken. Er is Nederlandse, Engelse en Farsi boventiteling. Een gedeelte van de interviews is niet te horen, maar alleen met boventiteling (Nederlands, Engels en Farsi) te lezen.

Let op
In This is not a dance wordt gebruik gemaakt van stroboscopische lichteffecten.

Nominaties & prijzen
This is not a dance is een van de vier genomineerden voor de VSCD Mime/Performance Prijs 2024. De winnaar wordt bekendgemaakt tijdens het Gala van het Nederlands Theater op 15 september 2024.

Uit het VSCD juryrapport:
“Met This is not a dance bouwt Nastaran Razawi Khorasani aan haar spannende documentaire-performatieve oeuvre, waarin ze een journalistieke aanpak koppelt aan een fysieke beeldtaal. Voor deze voorstelling vertrekt ze vanuit een belangwekkend onderwerp: het verbod op dans in Iran. Voor velen misschien onvoorstelbaar, maar door middel van de goed gedoseerde interviews weet Razawi Khorasani invoelbaar te maken wat hiervan de verregaande implicaties zijn. Het is knap hoe ze de twee werelden in deze voorstelling bij elkaar brengt. Haar eigen lichaam fungeert als een projectiescherm voor hun woorden, waarbij haar fysieke uitdrukkingskracht en aanwezigheid op de vloer overweldigend is. Het indrukwekkend licht- en muziekontwerp van Minna Tiikkainen en Joost Maaskant wekt de suggestie dat overal beweging (en dus mogelijk dans) in zit: in de doeltreffende scenografie van Peter van Til, in het niet-dansende, dansende lichaam van Razawi Khorasani, en als we vakkundig worden opgezweept naar een zinderende climax, ook in onszelf. This is not a dance is een eerbetoon aan het lichaam dat wil bewegen. Een eerbetoon aan de kunst die gemaakt móet worden. Deze vorm van verzet is zeer lovenswaardig en maakt diepe indruk.”